17.08.2008, 04:15 PM
bu şiiri ilk duydugum zaman aklıma gelen tek sey aslı, deniz denizin amerikaya gidişi ve parcalanmalarıydı üstünden aylar geçti ve bugün maillerimi söyle bir karıştırırken bu şiiri buldum sizlerle de paylasmak istedim ben çok etkilendim... hala etkileniyorum umarım sizde benim kadar begenirsiniz....
"YAŞAYINCA ANLADIM..."
Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını; kendimi bulduğum da anladım...
Herkesin mutlu olmak için bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım...
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat; okuyarak, dinleyerek değil...
Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım...
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım...
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım...
Ağlayanı güldürebilmek; ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş...
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım...
Bir insanı herhangi biri kırabilir ama; bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım...
Fakat; hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım...
Yalan söylememek değil; gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım...
"Sana ihtiyacım var, gel!" diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana "git" dediğimde anladım...
Biri sana "git" dediğinde, "Kalmak istiyorum" diyebilmekmiş sevmek,
"Git" dediklerinde gittiğimde anladım...
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş; her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım...
Özür dilemek değil; "affet beni!" diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım...
Ve Gurur... Kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,
Sevgi, dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım...
Ölürcesine isteyen; beklemez sadece umut edermiş; birgün affedilmeyi...
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım...
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama; özgür bırakacak kadar sevmekmiş...
Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını; kendimi bulduğum da anladım...
Herkesin mutlu olmak için bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım...
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat; okuyarak, dinleyerek değil...
Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım...
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım...
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım...
Ağlayanı güldürebilmek; ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş...
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım...
Bir insanı herhangi biri kırabilir ama; bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım...
Fakat; hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım...
Yalan söylememek değil; gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım...
"Sana ihtiyacım var, gel!" diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana "git" dediğimde anladım...
Biri sana "git" dediğinde, "Kalmak istiyorum" diyebilmekmiş sevmek,
"Git" dediklerinde gittiğimde anladım...
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş; her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım...
Özür dilemek değil; "affet beni!" diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım...
Ve Gurur... Kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,
Sevgi, dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım...
Ölürcesine isteyen; beklemez sadece umut edermiş; birgün affedilmeyi...
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım...
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama; özgür bırakacak kadar sevmekmiş...
begenmenıze sevindim ben bayılıyorum bu şiire çünkü