Kavak Yelleri - Kavakyelleri.org

Son Ültimatom (2007) The Bourne Ultimatum
Y: Paul Greengrass O: Matt Damon, Paddy Considine

Son Ültimatom çekime girmeden önce yönetmen Paul Greengrass ve yazar Tony Gilroy arasında geçen tartışmaları izlemeyi çok isterdim. Birinin elinde makas, diğerinin elinde karalama kalemi, senaryonun her sayfasını kesip karalayıp hikayenin ana amacı ile alakası olmayan bütün karakterleri, diyalogları ve detayları bir kenara attıkları, buruşturulup bir kenara atılmış senaryo sayfalarının küçük tepeler oluşturduğu kaotik bir toplantı odası hayal ediyorum.



Son Ültimatom, klasik aksiyon sineması şablonunu alıp karakter gelişimi, alt konu ve hatta hikaye gibi gereksiz elementleri sıyırarak seyirciyi süper casus kahramanımız Bourne’un iki saat boyunca hedefine uçan ok misali A noktasından B noktasına koşturduğu filtresiz bir adrenalin yolculuğuna davet ediyor.

Eğer Son Ültimatom, Bourne serisinin ilk filmi olsaydı, bu riskli ve alternatif anlatım stili göze batabilirdi. Ama ilk iki filmi izlemiş herhangi bir seyirci için, serinin son filminin bu kadar duraksız ve sürekli gergin bir deneyim olması şaşırtmamalı. Sonuçta ilk Bourne filmi, Bourne’un karmaşık geçmişi ve Marie (Franka Potente) ile gelişen aşk hikayesine odaklanan, harikülade birer kavga ve takip sahnesine sahip olmasına rağmen, ustaca elden geçirilmiş bir casus gerilimi idi.

Bütün karakterleri ince detaylarıyla tanıtmaya odaklanan ilk film, Bourne destanı içinde bir nevi birinci perde görevi görüyordu. Serinin ikinci filmi ise Bourne’un geçmişini bir kenara atarak, daha arka planda kalmış, daha mütevazi yan görevlere bağlanıp, ince casus gerilimi ile duvardan duvara aksiyon arasında gidip geliyordu. Yani tipik bir ikinci perde.

Son Ültimatom ile Bourne macerasının üçüncü perdesindeyiz ve her aksiyon filminin üçüncü perdesinde olduğu gibi kinetik ve duraksız, kesin ve kalıcı bir kapanışa doğru ilerliyoruz. Tek fark, normalde 20 dakika süren bu kapanış sekansları, yaklaşık iki saate uzatılmış bir biçimde önümüze seriliyor. Son Ültmatom’da hafızasını kaybetmiş yenilmez casusumuz Jason Bourne’un eğitimini başlattığı, Black Briar kod adlı gizli bir CIA kordonunun peşinden gitmesini, bu sayede geçmişi ile olan bütün açıkları kapatmasını izliyoruz. Hikayenin bütün amacı Bourne’u dünyanın bir köşesinden diğerine atarak, Black Briar’ın ana karargahını bulmaya çalışması. Rusya’dan İspanya’ya, Londra’dan Fas’a, ve sonunda New York’a sek sekliyoruz. Tabi ki bu mekanların hepsi, kendilerine ait birer kavga/çatışma/takip sahnesine sahip. Özellikle çatıdan çatıya zıplama ile başlayıp uzun ve vahşi bir kavga ile sonuçlanan Fas sekansı, bu yılın en nefes kesici aksiyon sahneleri arasında yerini hak ediyor.

Peş peşe seyirciyi koltuklarına yapıştıran, ustaca elden geçirilmiş aksiyon sekanslarının arasında biri tamamiyle gereksiz, biri güçlü performanslarıyla dikkat çeken iki küçük alt konu izliyoruz. Bu alt konulardan gereksiz olanı Julia Stiles’ın canlandırdığı CIA teknisyeni Nicky Parsons ve Bourne arasında, Bourne hafızasını kaybetmeden önce güya oluşmuş aşk hikayesi etrafında dönüyor. Bu alt konu gereksiz olduğu kadar mantıksız, ve senaryo yazarları tarafından son anda ortaya atılmış gibi. İlk iki filmde Nicky’nin Bourne’u tanımadığı barizken üçüncü filmde bu ilişkinin eskiden kalma derin bir aşk hikayesine dönüşmesi ilginç.

Filmin duraksız takip ve kavga sahneleri arasında kısa da olsa bir köprü görevi gören ikinci alt konu, iki CIA yöneticisi Pamela Landy (Joan Allen) ve Noah Vosen’ın (David Strathaim) Bourne’un kaderi ile ilgili girdikleri ince politik çatışma üzerinde oluşuyor.

Allen ve Strathaim gibi iki efsanevi karakter oyuncusunun alttan kaynayan güç oyunlarını izlemek bir zevk… Sıra Bourne’a geldiğinde ise, her ne kadar bu üçüncü bölümde senaryo aksiyona odaklandığı için Bourne’un iç dünyasına fazla inilmemesine rağmen, ve bu yüzden ona duyduğumuz sempati küçük bir darbe yese de, Matt Damon vücudu hızlı ve sert olduğu kadar ruhu pişmanlık ve karmaşa ile dolu ölüm makinesi casus Jason Bourne’u kesintisiz bir konsantrasyon ile ekrana aktarıyor.

Son Ültimatom vizyona girdiğinden beri, filmin baştan sona her karesinde kullanılan sallantılı kamera tekniğinin ne kadar gereksiz ve mide bulandırıcı olduğuna dair film eleştirmenleri tarafından bir sürü makale yayınlandı; her tür sinema sever internette bu konuda uzun tartışmalara girdi. İlk olarak belirtmeliyim ki, Son Ultimatom kesinlikle gelmiş geçmiş en sallantılı, sırf kamera hareketleri bakımından en mide bulandırıcı film değil. Blair Cadısı ve Dönüş Yok gibi filmlere göz atmış her seyirci benimle aynı fikri paylaşacaktır.

Ayrıca Paul Greengrass’ın türe getirdiği bu durmaksızın kinetik, taze görsel stilin, hikayenin akışına uyduğu sürece kullanılmasında bir sakınca görmüyorum. Sonuçta baştan sonra hararetli aksiyon sahnelerine odaklanan bir hikayenin dingin bir kamera kullanımı ile ekrana aktarılması beklenmemeli.



Son Ültimatom, aynı gün vizyona giren Hepsini Vur ile ilginç bir “İki Film Birden” görevi görecektir aksiyon seyircisi için. Hepsini Vur, olabildiğince abartı, ton ve stil bakımından umarsız, belli bir amaç olmadan her tarafa sıçrayan utanmaz ve arlanmaz bir eğlencelik. Son Ultimatom ise Bourne’u bir iki kez Süperman-imsi pozisyonlara sokmasına rağmen, olabildiğince gerçekçi, yerli yerinde, klasik aksiyon prototipine eforsuzca yerleşen, kalite ve ustalık ile elden geçirilmiş bir film.

Bu iki örnekten birini seçmeniz gerekirse, iç rahatlığıyla Son Ultimatom’u tavsiye edebilirim, her ne kadar Hepsini Vur’un daha orijinal ve başarılı bir örnek olduğunu düşünsemde. Hepsini Vur, içinizdeki hınzır veleti doyasıya eğlendirirken, Son Ultimatom ciddi ve klasik aksiyon hayranlarını yine doyasıya tatmin edecektir.

kaynak:beyazperde.com

Dehşet Odası (2007) Captivity
Y: Roland Joffé O: Elisha Cuthbert, Daniel Gillies

Uzun bir aradan sonra Amerikalı izleyici ile buluşmasını sağlayan son filmi yeteri kadar tatmin edici bulunmayan siyah eldivenli Dario Argento korku sinemasında bir şeyi çok iyi beceriyor; Giallo'ların favori seri katili siyah eldivenli "bilinmeyenin" gözüktüğü sahneler gerçekten ürkütücü olmayı başarıyor.

İzleyici, bıçakla bir kadını da izlese, tuhaf oyuncaklarla da meşgul olsa, eldivenin arkasında kim olduğunu bilmemenin verdiği huzursuzlukla tedirgin oluyor. Ki o huzursuzluk zamanla filmin geneline yayılır; en aydınlık ve keyifli sahnede bile, kim olduğunu bilmediğimiz bir katilin gördüklerimizle aynı dünyayı paylaştığını ve belki de çok yakında olduğunu hissederiz. Bizzat Argento'nun elleriyle dolan siyah deri eldivenler son derece etkilidir.

Dehşet Odası'na giriş yapmak için İtalyan sinemasının usta ismini seçmiş olmamız bir karışıklık yaratmasın. Söz konusu film ile Argento'nun filmleri arasında eldivenler dışında pek bir benzerlik yok. Hatta şöyle bir fark var; Dehşet Odası'nın sürekli kurgu masasında oturan eldivenli katili nedense Argento filmlerinin yarattığı huzursuzluğu yaratamıyor. İşkence evinden çıkıp da polis karakoluna ya da sokaklara uğradığımızda da tedirgin olmuyoruz. Çünkü "kurban" karakterler gibi seri katilin de herhangi bir ağırlığı yok.



Testere sonrası ticari korku sinemasının ilgi alanları belli ve önümüzdeki yapım da bu tuhaf alana güzel bir örnek oluşturuyor. % 100 ticari ve aynı oranda başarısız bir film olan Dehşet Odası'nda biri yakışıklı bir genç, diğeri güzel bir celebrity, tasarımcı eli değmiş bir güncel sanat sergi salonunu andıran bir yerde uyanıyor ve birbirlerini buluyorlar. Derken kaçırıldıklarını anlıyor ve video manyağı bir katil tarafından işkence görmeye başlıyorlar. Meğerse tutsak adamın oyunda farklı bir rolü olduğu ortaya çıkıyor ve kandırılan genç kadın herkes nalları dikince "sergi salonundan" kurtuluyor.

İşkence salonları filmde son derece stilize bir şekilde karşımıza gelirken; ana sahnenin dışının özellikle de dublajlı polislerin de katkısıyla b-movie dünyasına ait olması garip bir tezat oluşturuyor. Filmin sonlarına doğru aniden ölerek filme bir parça olsun ilginçlik katan polislerin kötü oyunculuğu ve aksiyonsuzluğu garip durmazken, stilize bölümler çok sırıtıyor. İki katilin kurbanlarıyla oynamak için hazırladıkları odaların tasarımcı işi gibi olmasının anlamı ne olabilir acaba?



İki kişilik bir dehşet odasına aslında Haze isimli kısa filmle başarılı bir şekilde daha önce uğradığımızı hatırlatarak, Dehşet Odası'nın zeka ve yaratıcılıktan yoksun bir film olduğunu belirtelim. Kaçırılan iki kişi arasındaki diyaloglar ve plan bozduran aşk inandırıcılıktan yoksun. Belki sadece, daima sıradışı roller için düşünülen ağır oyuncu Pruitt Taylor Vince'ın başarılı olduğunu söyleyebiliriz. Yemek ve cinayet söz konusu olduğunda oyuncu daima iyi iş çıkarıyor.

Hollywood son dönemde bunu çok sık yapıyor. Orijinal bir hikaye yok; atmosfer yok; karakter yok; sadece kesik beden parçaları var. Birileri yaratıcılıklarını (eğer varsa) ve mesailerini hangi organların hangi araçlarla daha iyi parçalanacağını düşünmeye ayırıyor anlaşılan. Korku sineması savaşlar çağında anlamsız işkenceleri sıradanlaştırmaya devam ediyor.

kaynak:beyazperde.com

Bitirim İkili 3 (2007) Rush Hour 3
Y: Brett Ratner O: Chris Tucker, Jackie Chan

Bitirim İkili 3’ü izledikten sonra kendimi zamanda geri gitmiş gibi hissettim. Zıtlaşan iki erkek polisin meslektaşlıktan kankalığa uzanan hikayelerinin anlatıldığı Tango ve Cash, Sosyete Polisi ve Cehennem Silahı gibi filmler benim için 90’lı yılların ilk yarısında, pazar gecesi sinema kuşağı ile birlikte geçmişe gömülmüştü. Bu nedenle iki kafadar polisin komediyle aksiyonun iç içe geçtiği bilindik hikayesini anlatan Bitirim İkili 3, bende video çağından fırlayıp, günümüze müdahale eden eski moda bir film izlenimini bıraktı.



Tabi ki, filmin üzerimde bu tarz bir etki yaratmasındaki en büyük etken Bitirim İkili serisinin 9 yıllık bir geçmişinin olması. Carter ve Lee ikilisinin, temelleri 1998 yılında atılan birlikteliği serinin 2007 tarihli üçüncü filminde de geçmişin izlerini taşımaya ve onu hissettirmeye mecbur. Ancak bu hissin yoğunluğu 9 yıllık bir araya rağmen filmin birkaç teknolojik gösteri dışında, ait olduğu alt tür hakkında yeni bir şey söyleyemediğinin de belirtisi.

Orijinal ismine yakışır bir şekilde arabaların birbiri ardına sıraya dizildiği yoğun bir trafik görüntüsü ile açılan filmin bu ilk sahnesi aslında ilerleyen dakikalarda neler olacağının da işareti. Bir yandan müzik dinleyip, bir yandan dans ederken gördüğümüz Carter, bu halde bir de trafiği idare etmeye çalışırken daha filmin ilk dakikasında şehir trafiğini altüst ediyor. Filmin geri kalanında göreceğimiz her şey bu ilk sahnenin özetinden ibaret aslında; birçok farklı mekanda şaklabanlıkla şiddeti iç içe geçiren karakterlerimiz adım attıkları her yeri bir kaza veya cinayet mahalline dönüştürüyorlar.

Zaman zaman insanı güldüren, hoş esprilerle renklendiğini söyleyebileceğimiz filmin espri anlayışı aslında çoğu zaman ilkokul seviyesiyle sınırlı. Chris Tucker’ın belirli sahnelerde fiziksel komedinin dozunu kaçırıp, yeni doğmuş bir bebeği eğlendirircesine kendisini yerden yere fırlatması ise filmin güldürü seviyesini daha da aşağılara çekmekte. Bitirim İkili 3’ün bu tip şaklabanlıklarla süslenmesi izleyenleri ister istemez filmin hedef kitlesi hakkında düşünmek zorunda bırakıyor. Eğer filmi izlerken bu espri anlayışı olsa olsa ilkokul çağındaki kahkaha düşkünlerine hitap edebilir diye düşünürseniz şiddet sahneleriyle bezenmiş filmin bu yönüyle karşılaşınca fikrinizden vazgeçmek isteyebilirsiniz.

Serinin her üç filminde de yönetmenlik koltuğunda yer alan Brett Ratner, oldukça hareketli sahnelere imza atmış. Hatta kimi aksiyon sahnelerinde kadraj öyle sık değişiyor, kurgu o kadar hızlı ilerliyor ki Chris Tucker ve Jackie Chan’in hareket edip, enerji sarf etmelerine bile gerek kalmamış. Silah seslerinin kulaklarınızı rahatsız edecek kadar bol yer tuttuğu bu aksiyon sahnelerinin ilginç tarafı ise hiçbir karede şiddetin görselleştirilmemiş olması. Kan ve ceset gibi tedirgin edici görsel öğelerle karşılaşmadığımız bu sahneler şiddetin bizim zihnimizde görselleşmesine neden oluyor. Ki bence bu durum şiddetin neden olduğu vahşi manzara ile karşılaşıp, tedirgin olmaktan çok daha rahatsız edici.

Durumu bir de küçük çocuklar açısından düşünürsek her şey daha da vahimleşiyor. Çünkü filmi izleyen küçük bir çocuğun hikaye boyunca karakterlerin başvurduğu şiddetin ne gibi sonuçlar doğurduğunu kavrayıp, anlamlandırması oldukça güç. Karakterlerimiz sanki ellerindeki gerçek silah değilmiş, rastgele bir oyun oynayıp, kimseye zarar vermiyorlarmış gibi etrafa şiddet saçıyorlar. Anlayacağınız Bitirim İkili 3, yeniyetme James Bond’un aslında gerçekten de adam öldürdüğünün altını çizmeye çalışan Casino Royal’deki sağduyudan yoksun.

Gelelim, Jackie Chan’e. Özellikle televizyon kanallarında yayınlanan filmlerinde yıllardır türlü dövüş numaraları yapıp, çevikliğiyle izleyenleri hayrete sürükleyen ünlü aktör Bitirim İkili 3’te artık yaşlandığının sinyallerini veriyor. Jackie Chan, filmin birçok sahnesinde yine eski dövüş numaralarını sergilemeye devam ediyor aslında. Özellikle aksiyonun doruk noktasına çıktığı Eiffel Kulesi’ndeki sahnede türlü cambazlıklara başvuruyor. Ancak Brett Ratner’ın hareketli kurgusunun bir diğer fonksiyonu da eski dinamizmini kaybetmeye başlayan Jackie Chan’in bu eksikliğini kamufle etmek bana kalırsa.

Diğer yandan çoğu filminde kötülüklere karşı bedeniyle savaşan bir süper kahraman olarak lanse edilen Jackie Chan, bu filminde birçok süper kahraman gibi karanlık yarısıyla mücadele etmek zorunda kalıyor bir nevi. Bitirim İkili 3’te Jackie Chan, kötü ruhlu kardeşi ile yüz yüze geldiğinde öyle bir an yaşanıyor ki sanırsınız Chan’in canlandırdığı Lee karakteri karanlık tarafa geçecek. Filmin bunun gibi birçok alt metinle donatılmaya çalışıldığını söyleyebiliriz. Kimi zaman hoş anlara ve ince esprilere vesile olabilen bu alt metinlerin bazen mesajlarını izleyicinin gözüne sokma niyeti güttüğünü de eklemek gerek.



Bana kalırsa Bitirim İkili 3’ün en güzel, hatta belki de tek güzel yanı Yvan Attal tarafından canlandıran taksi şoförü karakteri idi. Attal, filmin başlarında Amerikan karşıtlığı ile dikkat çekip, ortalarına doğru casus olmaya özenen taksi şoförü George rolünde oldukça eğlenceli bir performans sergiliyordu.

Sonuç olarak, ‘polis biraderler’ türünün sulu örneklerinden biri olan Bitirim İkili 3 için bayağı esprilerle bezenmiş, vasat bir film diyebiliriz. Eğer yapacak hiçbir şeyiniz yoksa ve canınız başka bir film de izlemek istemiyorsa seyretmeyi tercih edebilirsiniz. Ancak bana kalırsa bu film de diğer Jackie Chan filmleri gibi televizyonda seyredilmeye layık.

kaynak:beyazperde.com

bitirim ikili 3 e gidebilirim adamın yorumuna bakılırsa hiç de güzel deil oda ona kalmış ama chris tucker ve jackie chan varsa izlenir böylelikle seriyi tamamlamış olurum (:

yıldız tozu ya da bitirim ikili 3 e gitcem

ya bitirim ikili 3 e yada dehşet odasına giderim

flood yapmıssnn..! neyse.. ya cok saol paylasım için dehşet odasına gitmeyi düşünüyormm(: