Deniz’in yüzünde özlem dolu bir tebessüm vardır… Efe tek kelimeyle şaşkındır.. Aslı ise ne hissedeceğini bilemez bir şekilde Deniz’e bakmaktadır. Deniz biraz çekinerek:

Deniz - Şeyy… Meraba.

Efe de Aslı da biraz tutuklardır. Aslı ikisine de şöyle bir bakıp yavaş adımlarla ilerlemeye başlar… Sarsılmıştır… Deniz ise bu tepkiyi az çok bekliyordur. Şaşırmaz. Aslı tamamen gözden kaybolmuştur. Deniz Efe’ye doğru yürür. Yüzünde aynı (pişkin) gülümseme ile:

-Kardeşim.. Der ve Efe’yle sarılırlar. Efe hala o tutukluğu üzerinden atamamıştır:
Efe - Hoş geldin Deniz oğlan... Hangi rüzgar attı seni?
Deniz - Biliyor olman lazım niye geldiğimi.

(Aslında kesin Mine’yle yaptığı telefon görüşmesiyle ilgili ama hayal gücüm ona yetmedi

Efe - Doğru ya,benimki de laf işte..
Deniz - Hem iyi oldu, seni de çok özlemiştim… (hıı o kesin )
Efe - Yaa… Evet, çok iyi oldu…

Birbirlerine gülümserler... Efe’nin o içten tebessümü, yerini buruk bir gülümsemeye bırakmıştır.
Görüntüye Aslı gelir.
***
Yatağının üzerine oturmuş dalgın gözlerle önüne bakmaktadır..Duyguları karmakarışıktır.. İyi kötü bir karar almışken Deniz’in birdenbire çıkıp gelmesi her şeyi alt üst etmiştir… Gözleri dolu doludur. Başını ellerinin arasına alır…
***

Deniz yol yorgunluğunu atmak üzere dinlenmeye gider… Efe ise deniz kenarında yürümektedir. Tam her şey yavaş yavaş yoluna girmeye başlarken bu ani geliş her şeyi alt üst edecektir. Ve aşkını haykırmak artık ona zor gelmektedir. Üstelik kim bilir Deniz Aslı’yı tekrar kazanabilmek için Efe’den ne yardımlar isteyecektir. Canı ne kadar acıyacaktır Efe’nin… Güneşin yaldızlarını döktüğü denizde gülümser gibi duran sandalını fark eder… Yine o koya çekip gitmek kolaydır Efe için. Ama ya onu her yerde takip eden duyguları?
Kenardaki bir kayanın üzerine öylece oturur ne yapacağını bilemez halde…
***
Ayşe Hanım çok huzursuzdur. İçindeki tüm sesler ona kötü bir şey olduğunu fısıldamaktadır adeta. Hemen telefona sarılır. Kimi aradığı gayet açıktır, fakat telefon sürekli kapalı sinyali vermektedir. Artık iyice endişelenmiştir. Nefes nefese kalmış, kalbi çarpmaya başlamıştır… Osman Bey:
- Aman Ayşe Hanım… Senin bu evhamların... Bir şey olmamış işte, için sıkılmıştır. Kendi kendini sıkıntıya sokmakta üstüne yok!
Ayşe Hanım, dalgındır. Derin bir ah çeker..

***
Urla yakınlarında bir hastanede telaş vardır. Bir trafik kazası … Acil kapısından içeriye dört sedye girer. Hemşireler telaşla koşuşturmaktadır, 4 yaralıdan birinin durumu oldukça ağırdır…

cok guzel olmus ama daha cok dialog olursa super olur

Arkadaşım Süper Olmuş.Lütfen Devam et (:

süper ya nolur devam et

biraz da diologları uzatırsan süper olur cnm

süper devam et cok güzel olmus eline saglik